+++++

+++

+

   ในหลายๆครั้ง

อากาศที่ไร้ตัวตน ก็ทำให้เราเจ็บปวดอยู่ร่ำไป

เบื่อกับความจริงที่ต้องเจอ และกลัวที่หลับตานอนฝัน

ในยามค่ำคืน ดึกดื่นนี้ อยากปล่อยเวลาให้เป็นอิสระ 

ไร้ซึ่งขอบเขต...ของกรอบ การกำหนด

อยากมีช่วงเวลาพักจินตนาการบ้าง

การเร่ขายจินตนาการมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่ใครก็ทำได้

เมื่อก่อนเคยหลงคิดไปว่า

เราต้องทำได้และออกมาดีด้วยแน่ๆ

เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นทางที่เรารัก

แต่ตอนนี้ 

เราอาจไม่ใช่คนที่ดีพอ ที่จะแบกรับความกดดันพวกนั้นได้...

อยากมีเวลาให้จินตนาการเป็นอิสระ..ด้วยตัวของมันเอง อีกครั้งหนึ่ง

 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++!!~

   กาลเวลาเปลี่ยนแปลงโลก

จริงอย่างที่พี่ปราบดา ว่าไว้

ว่า"เวลา นั้นแหล่ะที่เป็นตัวทำลายกัดกินสิ่งทุกสิ่ง ให้ตายไปอย่างช้าๆ"

การหลับไหล พรากใจให้เราหลงลืม

.....การที่เรานอน เราฝันและนึกเพ้อ 

แต่พอตื่นก็ได้พบกับความจริงที่ว่า

เราหลับอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งตรงนี้  บนโลก

อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ฉันเรียกมันว่าห้องแห่งความฝัน

(ไม่ได้อยู่ในฝัน มันเป็นเรื่องจริงที่ตั้งชื่อมันขึ้นมาเอง)

ห้องแห่งความฝัน ที่มีแต่กลิ่นของความฝันแห้งๆพาคัดจมูก

ห้องความฝัน ที่มีความจริงเข้ามเกี่ยวข้องอย่างเสียไม่ได้

ความกลัวที่จะอยู่คนเดียวค่อยๆกัดกินใจ

ความทรมานที่จะต้องตื่นมาพบว่า

เรายังหายใจอยู่...เป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากคาดหวังอะไรอีกแล้ว

ปล.การนอน เป็นวิธีแห่งการเติมพลังที่ดีที่สุด

+++++

+++

+

~บอย ตรัยพ่อทุกสถาบัน~